Firmy poszukują alternatywnych rozwiązań sprzętowych: serwerów, pamięci masowych, urządzeń sieciowych. Na rynek trafiają nowe architektury. Jednym z kierunków rozwoju są zintegrowane, prekonfigurowane systemy, obejmujące wspomniane elementy infrastruktury IT. Z reguły są one dedykowane do obsługi środowisk wirtualnych lub specyficznych aplikacji.

Budowa infrastruktury IT w centrum danych wymaga znacznych nakładów związanych z projektowaniem i utrzymaniem. Każda osoba zaangażowana w projekty rozbudowy czy transformacji dobrze zna problemy związane z interoperacyjnością, aktualizacją systemów czy sprawdzaniem konfiguracji firmware’u i sterowników. Te problemy są tym większe, im większe jest środowisko.

Infrastruktura konwergentna znacznie upraszcza zarządzanie, a także przynosi inne korzyści:
• Szybkie wdrożenie – system może być gotowy do pracy w ciągu dni, góra tygodni, ponieważ znaczna część pracy leży po stronie dostawcy.
• Jeden punkt kontaktu – model wsparcia technicznego jest uproszczony, ponieważ całe rozwiązanie pochodzi o jednego dostawcy. To także eliminuje ewentualne dyskusje między producentami w przypadku wystąpienia złożonych problemów.
• Certyfikowane rozwiązanie – producent wykonuje wszystkie testy związane ze sprawdzeniem, jakie konfiguracje będą ze sobą działać.
• Pomoc w bieżącym utrzymaniu – dostawcy z reguły zapewniają sprawdzone metody związanie z utrzymaniem, jak instalacja aktualizacji czy nowego oprogramowania dla poszczególnych komponentów.

Oczywiście konwergentna infrastruktura nie jest lekarstwem na wszystkie problemy. Co więcej, ma też wady. Są to:
• Stała konfiguracja – niektóre produkty jest ciężko zmodyfikować lub w ogóle jest to niemożliwe.
• Brak komponentów do wyboru – producenci integrują wyłącznie własne produkty, przez co nie ma możliwości wyboru tych, które są najlepsze w danej kategorii. To z kolei może ograniczać możliwości wyboru oprogramowania, np. hypervisora.
• Koszty – rozwiązania konwergentne nie zawsze są tańsze od samodzielnie budowanej infrastruktury IT. Jednakże przy wyborze należy kierować się bardziej całkowitymi kosztami posiadania (TCO) niż samą ceną zakupu sprzętu.

Konwergentne pamięci masowe

Tradycyjna macierz składa się z kontrolera i półki – lub półek – z dyskami w szafie stelażowej. Z kolei konwergentny storage to skonsolidowana konstrukcja, wyposażona w redundantne komponenty. Wszystkie komponenty są umieszczone w jednej obudowie, a skalowanie wszerz polega na dokładaniu kolejnych urządzeń. Tego rodzaju rozwiązania są zoptymalizowane pod kątem wydajności i pojemności. Na rynku są zarówno modele hybrydowe, jak i all-flash.

Zunifikowana architektura

W tym przypadku sieć, pamięci masowe i serwery stanową oddzielne komponenty, ale są połączone bardzo szybkimi łączami. Jest to świetne rozwiązanie dla dużych firm i dostawców usług. Ten rodzaj środowiska można skalować na wiele szaf stelażowych czy nawet między lokalizacjami. Co istotne, są to rozwiązania budowane z urządzeń pochodzących od jednego producenta. Jest to korzystne od strony wdrażania reguł, dostarczania aplikacji czy bezpieczeństwa. Jednak na tle innych, nowoczesnych rozwiązań, zunifikowana architektura może okazać się zbyt kosztowna.

Konwergentna infrastruktura

Ten rodzaj infrastruktury to kombinacja mocy obliczeniowej i pamięci masowej w jednym, fizycznym urządzeniu. Czasem zintegrowane są też funkcje sieciowe, ale z reguły są zaimplementowane w platformie wirtualnej. Bywa, że zamiennie stosowane są terminy zunifikowana architektura i infrastruktura konwergentna. Jednak w pierwszym przypadku wykorzystuje się szersze spektrum technologii, przede wszystkim rozwiązania sieciowe. Natomiast infrastruktura konwergentna to tylko połączenie serwerów i macierzy. Platformy tego rodzaju są kompaktowe, a jednocześnie wydajne i mają wiele zastosowań. Ponadto taką infrastrukturę można zoptymalizować i zintegrować z technologiami wirtualizacji serwerów. Jednym z typowych zastosowań jest dostarczanie zwirtualizowanych aplikacji. Konwergentne rozwiązanie można, np. wdrożyć w zdalnej lokalizacji. Jest to dużo łatwiejsze niż samodzielne przygotowywanie środowiska serwerowego i macierzowego.

Hiper (ultra) – konwergentna infrastruktura

To przyszłość rozwiązań konwergentnych, a być może całych centrów danych. W tym przypadku specjalne oprogramowanie kontroluje wszystkie zasoby dostępne poprzez platformy wirtualne. Poprzez interfejsy API oraz inne technologie maszyn wirtualnych systemy hiperkonwergentne można wdrażać na dowolnym sprzęcie i platformie wirtualnej.
Przykładowo, odpowiednia warstwa oprogramowania może służyć do zarządzania pamięciami masowymi i zasobami obliczeniowymi. Co więcej, rozwiązanie może być na tyle zaawansowane, aby umożliwić działanie maszyn wirtualnych na różnych hypervisorach, np. w sytuacji korzystania z dwóch lokalizacji. Rozwiązanie hiperkonwergentne może działać na serwerach blade, stelażowych czy dowolnej innej platformie sprzętowej. Poprzez interfejsy API jest możliwa integracja z chmurą publiczną czy innymi hypervisorami. Można też dodać mechanizmy automatyzacji i orkiestracji.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • LinkedIn